اولاً: تعارض در آراء محرز است.
ثانیاً: به موجب ماده ۷۳ آیین‌نامه اداری و استخدامی اعضای هیأت علمی دانشگاههای علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کشور مقرر شده است که «شرط استفاده از بازنشستگی با اعمال ضریب یک و دو دهم برای فوق العاده جذب و مخصوص برای کسانی که به موجب این آیین‌نامه بازنشسته می‌شوند، لااقل ده سال خدمت تمام وقت جغرافیایی از تاریخ ۱۸/۴/۱۳۸۲ در موسسه است.» در تبصره ماده یاد شده نیز آمده است «اعضاء هیأت علمی که از تاریخ ۱۸/۴/۱۳۸۲ مستمراً به صورت تمام وقت جغرافیایی خدمت نموده‌اند در صورت احراز شرایط بازنشستگی (قبل از تاریخ ۱۸/۴/۱۳۹۲ که خدمت ده ساله پایان می‌یابد) مشمول رعایت سقف مذکور نخواهند بود.» نظر به اینکه مطابق مقررات فوق‌الذکر، تاریخ برخورداری اعضای هیأت علمی از مزایای طرح تمام وقت جغرافیایی شروع اشتغال از تاریخ ۱۸/۴/۱۳۸۲ می‌باشد و شاکیان براساس احکام استخدامی صادر شده از سوی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران از تاریخ ۲۳/۱۰/۱۳۸۷ خدمت تمام وقت جغرافیایی خود را شروع کرده اند، بنابراین به لحاظ عدم شروع خدمت تمام وقت جغرافیایی از تاریخ ۱۸/۴/۱۳۸۲، شرایط برخورداری از فوق‌العاده جذب و مخصوص را نداشته و در نتیجه رأی شعبه سوم به شماره دادنامه ۹۲۰۹۹۷۰۹۰۰۳۰۰۸۳۱ ـ ۲/۴/۱۳۹۲ مبنی بر رد شکایت شاکی صحیح و موافق مقررات تشخیص می‌شود. این رأی به استناد بند ۲ ماده ۱۲ و ماده ۸۹ قانون تشکیلات و آیین‌دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲، برای شعب دیوان عدالت اداری و سایر مراجع اداری مربوط در موارد مشابه لازم‌الاتباع است.